ความจริงที่ต้องทำใจ เมื่อฝันว่าจะเรียนต่อปริญญาโท !

 ( บทนี้ เป็นทรรศนะของผู้ปกครองหรือคุณน้าของผู้เขียนเรื่องการเรียนต่อโท  แน่นอนว่า

มันอาจจะดูโหดร้าย ทำลายจิตใจ  แต่ผู้เขียนคนนี้ขอให้ท่านเปิดใจอ่านนะคะ )

~!~!~!~!~!~!~


เราไปคุยกับคุณน้าของเราเรื่องการเรียนต่อปริญญาโท  ใจของเรานั้น

ก็อยากจะไปประเทศต่างๆ ที่คิดว่า " ได้ " เป็นต้นว่า ประเทศอังกฤษ  หรือ

เยอรมัน  เราก็ทราบดีว่า  เรามีความฝัน  แต่พอเราคุยกับคุณน้า ซึ่งจบปริญญาโท

ของธรรมศาสตร์นั้นเอง  ตอนแรก ท่านน้าก็สนับสนุน  แต่พอเราแก้เฉลยข้อสอบเจ็ด

วิชาปีล่าสุดไว้เฉลยซึ่งเราทำเอง  เราได้คะแนน  86  แต่ว่า " ที่หนึ่งของประเทศ "  ได้  92.5

เราก็โดนคุณน้าดุว่า  " เธอไม่รอบคอบ ไม่มีคุณสมบัติของนักวิชาการ  เธอเป็นพี่เขาแล้วนะ

เธอต่ำกว่าน้องได้ไง "  เราก็ยอมรับว่า เราตกใจ  เพราะเราเองก็มีนิสัยสะเพร่าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

เราจึงตอบว่า  " หนูขอโทษที่หนูไม่รอบคอบนะ "  น้าของเราท่านอย่าว่าเขาใจร้ายเลยนะ...

แต่น้าของเราตอบว่า  " อาจารย์ของเธอที่เก่งสันสกฤตน่ะ  เขาจบ  oxford ใช่ไหม  เขาจบระดับอะไรมา "

" อาจารย์เขาได้เปรียญธรรม 9 ประโยค ตอน 20 ไง "

น้าจึงบอกว่า  " คนระดับนั้น มีกี่คนในประเทศลูก "

" ก็นับว่า ประมาณ  10  คน "  เราตอบ

" หนูต้องทำใจนะ  ถ้าหนูมีหัวสมองไม่ได้ระดับแบบนั้น หนูก็จะเรียนจบที่นั้นไม่ได้  น้าไม่อยากเห็นหนู

ลำบากใจกับเรื่องเรียนอีกแล้ว แล้วไม่มีน้าไปเป็นเพื่อนนะ เข้าใจไหม ? "

เราก็รับ "  หนูเข้าใจแล้ว...แต่ว่า..."

น้าก็โต้กลับ  " หนูต้องยอมรับความจริงนะลูก ว่าหนูต้องเจอกับอะไร  แล้วน้าเองก็ผ่านระดับธรรมศาสตร์

เธอก็รู้มาตลอดว่า มันหนัก ยากแหลก สาหัสสากรรจ์ ขนาดไหนนะ  จำได้หรือเปล่า ? "

เราเงียบ...เงียบจริงๆ นะ...

" ถ้าเลิกสันดานสะเพร่าไม่ได้ ก็เป็นนักวิชาการของประเทศไม่ได้  น้าสอนแล้วไงว่า

ต้องทำใจให้เป็นที่หนึ่งนะ  จะเรียนอะไรก็ต้องเป็นที่หนึ่ง ต้องเพอร์เฟ็ค เพราะทุนน่ะ เขามอบให้เรา

ฟรีเป็นล้านๆ เขาต้อง certify มาแล้ว ว่าต้องเป็นระดับไหน  พวกนั้นไม่ยอมเสียฟรีหรอก

 เธอต้องหาอะไรที่เหมาะสมกับตัวเองนะ  หาเสื้อเหมาะสมกับตัวเอง

น้าไม่อยากให้เธอต้องเจ็บมาอีก  แค่สายวิทย์ หรือ นิติ ที่เธอซิ่วมายังไม่เจ็บพออีกเหรอ..."

คราวก่อนๆ เราอาจจะร้องไห้ แต่ครั้งนี้ เราทราบแล้ว ทำใจแล้ว...ก็เลยไม่ร้องอีก...

" หนูรู้นะน้า..."

ท่านน้าจึงบอกเราว่า  " อดทน ยอมรับความจริง หาเสื้อพอดีตัวนะลูก  อย่าไปแล้ว ขมขื่น

จะเรียนต่อโทในไทยก็ได้  แต่เรียนให้เป็นเลิศ  จะเป็นจุฬา ธรรมศาสตร์  เกษตร มศว

มจธ.  ที่เขากำลังมาแรงเรื่องภาษาศาสตร์ที่เธอชอบ  เธอไม่สนใจเหรอ "

เราก็พยักหน้ารับ เพราะยอมรับความหวังดีของน้า...

" ก็สนจ๊ะ "  เราว่าไปเท่านั้น

" เอางีี้ ทำให้ดีที่สุด เรียนอังกฤษ เยอรมัน อะไรๆ ของเธอให้ดีมากๆ  แล้วเอาปริญญาในไทยก่อนให้ได้

แล้วกลับไปเป็นอาจารย์ในมหาลัยของเธอ แล้วหาทุนไปทำวิจัยต่อนอกโน่นก็ได้นี่นา...

แล้วเลิกสันดานแย่ๆ สะเพร่า ไม่คม ไม่ฉลาดได้แล้วลูก  ต่อไปนี้เรียนอะไร

ต้องให้ดีที่สุด และให้โดดเด่น  ถ้าหนูอยากจะโตสายวิชาการนะ รู้เปล่าาา "

เราก็ถอนใจแล้ว  " โอเค  หนูจะทำต่อไปนะ "

....จบบันทึกการเรียนและการวางแผนในอนาคตของเราไปก่อนนะคะ สวัสดี...